за би нь ойрд энэ блог гээчид нь орж ирэлгүй их уджээ. Ямартаа ч төөрсөөр төрөлдөө гэж яаж ийж байгаад МОНГОЛдоо ирлээ. Хичнээн сэтгэл хангалуун байна гээч. Манай таванамт мөн их уянгын халил болох юм аа. Би нь энэ хүнтэй сайн найзууд гэдэгтээ заримдаа итгэхэд ч бэрх байх юм. Байнга л утга уянга шүлэг дуулал болсон энэ хүний дэргэд би гэдэг чинь нэг л модон хөшөө.
Ирлээ гээд хөөрөөд хэдэн найз нартайгаа сууяа гээд нэг гарсан биш аниа тас компаны захирал болоод хөөрхий хэн нэгэнд шал хэрэггүй үг олон хэлсэн бололтой. Зарим нэг нь гомдоллоод байх юм. Гэтэл би гэдэг чинь уг нь уянгын халил муутайм болохоороо үгийн сонголт муутай. Тэрэндээ ч бодож байснаа хэлээд тавчихсан биз.
МОНГОЛдоо ирнэ гэдэг миний хувьд хичнээн сайхан байгааг, найз нараа хараад хичнээн баярлаж догдолсныг тэд анзаарсангүй. Нэг л том хүмүүс, биеэ цэнэж хэн намайг юу гэх бол гэсэн янзтай. Уг нь уулзаагүй удсан юм чинь хэн хэнийгээ гэхгүй сайхан уулзалт болох байх гэж мөн ч их найдсансан. :(
Намайг тэр холоос ирэхийг минь миний муу таван амт, ээж 2-с минь өөр хэн ч хүлээгээгүй бололтой. Өөр хэн ч хүлээх билээ дээ... Гэхдээ МОНГОЛдоо ээжтэйгээ таванамттайгаа байх сайхан байна аа...
No comments:
Post a Comment